Aleksander Stanisław Rosiński (ur. 3 maja 1889 w Kozienicach, zm. 9 maja 1939 w Warszawie) – polski działacz niepodległościowy i księgowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, oficer rezerwy Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 3 maja 1889 w Kozienicach, ówczesnym mieście powiatowym guberni radomskiej, w szlacheckiej rodzinie Stanisława (zm. 1931), kapitana armii rosyjskiej, i Marii z Tatkiewiczów (zm. 1921). Był starszym bratem Bronisława Mariana Stanisława (1894–1940), kapitana administracji Wojska Polskiego, zamordowanego w Charkowie.

W 1908 ukończył Korpus Kadetów w Odessie, a 6 sierpnia 1910 Szkołę Wojskową w Kijowie. 6 sierpnia 1910 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 6 sierpnia 1909 i wysłany na Daleki Wschód do 37 pułku strzelców syberyjskich (), który stacjonował w Błagowieszczeńsku. 10 czerwca 1911 został przydzielony do 3 zaamurskiego batalionu kolejowego (), który stacjonował na stacji Echo Kolei Wschodniochińskiej, w celu odbycia praktyki. Zdał egzamin, lecz rosyjski Sztab Generalny odmówił przeniesienia go do wojsk kolejowych z uwagi na to, że był Polakiem. 23 sierpnia 1912 wrócił do swojego pułku. Od 19 kwietnia do 29 września 1913 był słuchaczem szkoły szermierczej 5 Syberyjskiego Korpusu Armijnego. 15 października 1913 awansował na porucznika ze starszeństwem z 6 sierpnia 1913.