Pod numerem 40 powstała kamienica J. Friesego, a pod nrem 47 H. Goedickego. Pojedyncze obiekty powstawały jeszcze w 1925 r. Po wojnie oceniano tę zabudowę jako solidną.
W wyniku działań wojennych prowadzonych podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r. pod koniec II wojny światowej część zabudowy uległa zniszczeniu, choć zniszczenia w tej części miasta były w porównaniu choćby z dzielnicami południowymi i zachodnimi znacznie mniejsze. Także budynek szkoły był częściowo zniszczony i po pracach naprawczych szkołę podstawową nr 54 otwarto w 1952 r. Po uporządkowaniu ruin, a pozostawieniu nadającej się do użytkowania zabudowy przedwojennej powstały stosunkowo nieduże wolne tereny przeznaczone następnie do zabudowy. Przy ulicy Mikołaja Reja 48, 50, 52 zbudowano w latach 50. XX wieku budynek mieszkalny połączony z istniejącą pierzeją przedwojenną. Do takich terenów przy ulicy Mikołaja Reja należały także działki pod numerami 21 i 39-41 oraz przy dwóch narożnikach ulicy Grunwaldzkiej. Pierwsza nowa zabudowa powstała dla Wrocławskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w ramach budowy zespołu budynków mieszkalno-usługowych przy ulicy Górnickiego. Przy ulicy Mikołaja Reja w ramach tej zabudowy powstały w 1961 r. budynki przy ulicy Henryka Sienkiewicza 74-92 oraz przy ulicy Mikołaja Reja 42-44.