W krajowych rozgrywkach w sezonie 1983/84 Movilă wywalczył ze swoim zespołem dublet. W 1986 roku zdobył drugi w karierze Puchar Rumunii. W 1988 roku wystąpił w kolejnym meczu finałowym o Puchar Rumunii, przegranym 1:2 ze Steauą Bukareszt. Z powodu nieuznania bramki Gavrila Balinta gracze Steauy opuścili w geście protestu boisko, przez co trofeum nie zostało oficjalnie przyznane. Miesiąc później Movilă z powodu niezadowolenia ze współpracy z trenerem Mirceą Lusescu odszedł z klubu. Łącznie w latach 1983–1988 rozegrał w barwach Dinama 138 meczów w Divizii A i strzelił 17 goli.
Otrzymał propozycję gry w Victorii Bukareszt, jednak ostatecznie został graczem Flacăry Moreni. W sezonie 1988/89 zajął z tą drużyną 4. miejsce w tabeli – najwyższe w historii klubu. Po jednym roku opuścił zespół, gdyż trenerowi Ionowi Nunweillerowi nie podało się to, że Movilă nie chciał przeprowadzić się do Moreni z Bukaresztu. W sezonie 1989/90 występował on w Universitatei Kluż, prowadzonej początkowo przez jego kolęgę klubowego z Dinama Bukareszt – Cornela Dinu. Na początku 1991 roku został zawodnikiem Zimbrula Kiszyniów (Pierwaja Liga ZSRR). Rozegrał w barwach tego zespołu 23 ligowe spotkania, w których strzelił 2 gole. Po puczu moskiewskim w obawie o własne bezpieczeństwo postanowił wyjechać z kraju.