pułku kawalerii SS wspólnie z funkcjonariuszami Einsatzgruppe zur besonderen Verwendung zamordowali około 7–9 tys. Żydów. Ponadto obie Reitende Abteilungs wymordowały w całości lub częściowo żydowskie społeczności w wielu innych miasteczkach i wsiach Polesia, w tym w Chomsku, Dawidgródku, Hancewiczach, Janowie Poleskim, Łunińcu, Motolu, Pohoście Zahorodzkim i Telechanach. Terror dotknął również ludność nieżydowską. Trudna do ustalenia liczba wsi, które „podejrzewano o wspieranie partyzantów”, została doszczętnie spalona, a ich mieszkańców wypędzono lub wymordowano.
Według datowanego na 13 sierpnia 1941 roku raportu Fegeleina, podczas tej fazy operacji Brygada Kawalerii SS rozstrzelała 13 788 „szabrowników” (w większości Żydów) oraz wzięła 714 jeńców. W rzeczywistości liczba ofiar była zapewne większa. Martin Cüppers oceniał, że podczas pierwszej operacji na błotach poleskich Brygada Kawalerii SS zamordowała około 25 tys. osób, podczas gdy Henning Pieper szacował liczbę Żydów zamordowanych przez podwładnych Fegeleina na około 21,8 tys. O tym, iż operacja była wymierzona wyłącznie w ludność cywilną, świadczyć może fakt, że straty własne brygady ograniczyły się do dwóch zabitych i piętnastu rannych.