Wyróżnił się 19 lutego 1918 w bitwie pod Osipowiczami, w trakcie której został ranny po raz trzeci. 12 sierpnia 1921 kapitan Wiktor Oleszczuk we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał:

Po rozwiązaniu I Korpusu wrócił do Warszawy i włączył się w działalność konspiracyjną. 14 lipca 1920 podczas obrony Wilna został ciężko ranny w głowę. Od 20 listopada 1918 do 14 czerwca 1919 był uczniem klasy „H” (klasy 11.) Szkoły Podchorążych w Warszawie. 15 sierpnia 1919 został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do Adiutantury Ministra Spraw WojskowychDz. Rozk. Wojsk. Nr 87 z 3 września 1919, poz. 3042.. Wiosną 1920 został wysłany na front przeciwko bolszewikom. Po wyleczeniu został przydzielony do Naczelnego Dowództwa WP, w którym pełnił służbę kuriera dyplomatycznego. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 8 pułk piechoty Legionów.