Bernard Grzywacz ps. "Marek", "Rumak", "Szczerbiec" (ur. 15 listopada 1911 w Zalesiu k. Tucholi, zm. 27 stycznia 1993 we Wrocławiu) – porucznik Armii Krajowej, komendant Okręgu Narodowej Organizacji Wojskowej we Lwowie, więzień syberyjskich łagrów.
Syn Józefa i Franciszki zd. Łęgowskiej. W 1932 r. zdał maturę w Gimnazjum Humanistycznym w Tczewie. Odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, otrzymując stopień podporucznika. Od 1934 r. studiował na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej (sekcja uzbrojenia). Należał do Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska. We wrześniu 1939 r. na wieść o wybuchu wojny powrócił do Polski z Lyonu, gdzie odbywał praktykę. Wstąpił do Związku Jaszczurczego, a w 1941 r. do Narodowej Organizacji Wojskowej. Był oficerem ds. uzbrojenia Okręgu Lublin, a następnie kierownikiem łączności w Komendzie Głównej NOW w Warszawie. W sierpniu 1943 r. wysłany do Lwowa, gdzie został zastępcą komendanta tamtejszego Okręgu, a po aresztowaniu kpt. Adama Mireckiego komendantem. Po scaleniu z AK był oficerem ds. oddziałów partyzanckich w Okręgu Lwów. Organizował w rejonie Żółkwi samoobronę przez atakami nacjonalistów ukraińskich z OUN-UPA.