Jan Kostka herbu Dąbrowa (ok. 1560–1588) – opat klasztoru w Oliwie.

Syn Krzysztofa, wojewody pomorskiego, i Katarzyny z d. Konopackiej; brat Jerzego i Stanisława, bratanek potężnego Jana Kostki, podskarbiego ziem pruskich, kasztelana gdańskiego i wojewody sandomierskiego.

O jego studiach nic nie wiadomo. 1582 otrzymał kanonię warmińską, a przed 1583 został kanonikiem chełmińskim i archidiakonem włocławskim, był także kanonikiem krakowskim.

W 1583, podczas kilkumiesięcznej nieobecności opata Kaspra Geschkaua, Kostka zarządzał opactwem oliwskim jako koadiutor, a po śmierci Geschkaua (7 kwietnia 1584), nie bez nacisków rodziny i przyjaciół został 22 kwietnia 1584 wybrany przez konwent na nowego opata. Sprzeciw wobec tej nominacji założył oficjał pomorski Mikołaj Miloniusz, zainteresowany w przeprowadzeniu gruntownej reformy wszystkich klasztorów pomorskich, który swoją opinię przesłał biskupowi Hieronimowi Rozdrażewskiemu. W rezultacie ani biskup, ani król Stefan Batory nie zatwierdzili wyboru opata i forsowali na to stanowisko Fabiana Lockę, brata zmarłego w 1569 opata Mikołaja Locki.