Sestyna liryczna, także sekstyna liryczna (wł. sestina) – forma wiersza powstała w XIII wieku w Prowansji, za jej wynalazcę uchodzi trubadur Arnaut Daniel. Zbudowana z sześciu strof sześciowersowych i jednej trzywersowej, kończącej cały utwór (nazywanej envoi bądź tornada). Motywem przewodnim całej sestyny jest sześć wybranych wcześniej wyrazów, które powtarzają się w określonej kolejności na końcach wersów w każdej ze strof. Sestyny pisali m.in. Dante, Petrarka, Luís de Camões, Rudyard Kipling, Ezra Pound, W.H. Auden, Elizabeth Bishop, Joan Brossa, John Ashbery. Współcześnie w Polsce sestyna pojawia się m.in. u Stanisława Barańczaka, Andrzeja Sosnowskiego, Marcina Sendeckiego, Adama Wiedemanna.
Kolejność powtarzania wyrazów: zwrotka: ABCDEF zwrotka: FAEBDC zwrotka: CFDABE zwrotka: ECBFAD zwrotka: DEACFB zwrotka: BDFECA trójwiersz: bAdFeC
Przez cień rozkoszny żywej zieloności, Pierzchliwie biegnąc nielitosna światłość, Tu mię dościgła aż z Trzeciego Nieba. Ze szronów już wtedy oczyściła wzgórza Miłosnem tchnieniem Odnowienia pora, Do życia budząc smugi łąk i gaje!