Eborowicz działał również społecznie – był Prezesem Wojewódzkiego Komitetu Pomocy Dzieciom i Młodzieży, wiceprezesem Domu Matki i Dziecka, wiceprezesem Obozu Zjednoczenia Narodowego oddział Łódź – miasto. Publikował artykuły nt. przemysłu włókienniczego, na łamach „Gazety Handlowej”, „Kuriera Polskiego”, „Kuriera Porannego”, „Republiki” i „Przeglądu Lniarskiego”. Ponadto był członkiem Społecznego Komitetu Radiofonizacji Kraju, sędzią komisarzem Sądu Okręgowego w Łodzi, przewodniczącym Zarząd Okręgu Łódzkiego Ligi Morskiej i Kolonialnej (1936), członkiem Zrzeszenia Producentów Przędzy Bawełnianej w Łodzi (1934), sekretarzem generalnym Towarzystwa Polsko-Szwedzkiego.
Od marca do października 1944 był więziony w KL Mauthausen.
Życie prywatne Był synem Juliana Eborowicza i Joanny z domu Bieske. Jego żoną była Jadwiga z domu Rosicka. Mieli troje dzieci.
Mieszkał w Łodzi przy ul. Przejazd 36 (późn. ul. J. Tuwima 36).
Odznaczenia Krzyż Niepodległości (1935), Wielka Gwiazda Górnośląska.
Przypisy