Jej dom przy ul. Snopkowskiej, który dzieliła wspólnie z przyjaciółkami Marią Skierską i Janiną Sosabowską (siostrą gen. Stanisława Sosabowskiego) stał się przystanią dla Polaków powracających z zesłania na Syberię i do Kazachstanu. Był też miejscem spotkań polskiej inteligencji oraz gości z Polski, głównie pracowników naukowych, którzy ze względu swoje badania przybywali do lwowskich archiwów i bibliotek. Dom ten nazywano żartobliwie "Strasznym Dworem", a jej mieszkanki "paniami ze Snopkowskiej".
Irena Pękalska angażowała się w też życie dwóch rzymskokatolickich parafii, które po 1945 r. pozostały otwarte we Lwowie. Do 1962 r. była członkinią komitetu parafialnego kościoła św. Marii Magdaleny. W 1974 r. została przewodniczącą komitetu parafialnego Katedry Lwowskiej. W bardzo trudnych warunkach doprowadziła do restauracji świątyni, w tym jej fresków, wydobytych spod tynków. Poczyniła także starania w Kijowie, Moskwie i Rydze, aby w katedrze zarejestrowano jako drugiego kapłana (wymagało to zgody nie tylko władz kościelnych, ale i państwowych).