Kompozycja Forma obrazu zdaje się rozpadać na płaszczyźnie i wymaga wysiłku percepcyjnego, by poskładać i utrzymać w całości mozaikę kompozycji. Połączenie namacalności kształtów z dekoracyjnością sprawia, że widz waha się między odbiorem realistycznym a ozdobnym. Kompozycja dzieła jest tak zaplanowana, że nie da się wybrać jednej z tych możliwości. W rezultacie powstaje wrażenie, że forma jednocześnie się tworzy i rozpada.
Kompozycja opiera się na zasadzie reliefu – jasne tony wyznaczają pierwszy plan, a ciemne tło funkcjonuje jako ciężka, niemal przylegająca płaszczyzna. Przestrzeń na obrazie jest skondensowana, prawie spłaszczona. Wrubel połączył w obrazie plany przestrzenne – figura zostaje wciśnięta w tło, a rolę głębi przejmuje nieobecny pierwszy plan.