Droga w ciągu późniejszej ulicy P. Kołodzieja na mapie z 1883 roku zaznaczona została na odcinku od ulicy Wolności do skrzyżowana ulic Tartacznej i Szarych Szeregów. Istniała wówczas zabudowa po północnej stronie drogi we wschodniej części ulicy, a także w rejonie kopalni „Emanuelssegen”, a ulicę przecinała dodatkowo biegnąca południkowo bocznica kolejowa do kopalni. Na północ od szybu „Hans Heinrich” zaznaczono tartak oraz nieliczną zabudowę z domem przy późniejszej ulicy P. Kołodzieja 80. Droga w kierunku Wesołej prowadzona była natomiast wzdłuż późniejszej ulicy L. Solskiego i dalej współczesnym przebiegiem ulicy P. Kołodzieja.

W 1888 roku przy późniejszej ulicy P. Kołodzieja 42 oddano do użytku dom noclegowy z miejscami dla stu górników, którzy pochodzili głównie z terenów Galicji.

Na przełomie XIX i XX wieku nastąpił szybki rozwój Murcek (w tym zabudowy rejonu Starego Tartaku) w związku z rozwojem kopalni „Emanuelssegen”. W latach 1902–1908 roku kopalnię zmodernizowano. Powstały wówczas nowe szyby – „Maria I” i „Maria II”, a obok nich wybudowano nowoczesną sortownię, kuźnię, kotłownię, bocznicę kolejową i łaźnię dla pracowników. Na mapie górniczej z 1902 roku został naniesiony znajdujący się przy późniejszej ulicy P. Kołodzieja dom noclegowy (ul. P.