Według Sabroux i innych argumentacja za przynależnością Pentapantopus do grupy koronnej nie należy do silnych – więcej niż cztery pary odnóży ma tylko dziewięć gatunków współczesnych rozrzuconych po różnych rodzinach, a jako że pełnią one rolę w oddychaniu zwiększenie liczby ich par może stanowić przykład adaptacji konwergentnej, z kolei interpretacja struktury w tyle ciała jako odwłoka nie jest pewna.
Morfologia Kikutnica o wydłużonego kształtu ciele długości 12 mm, podzielonym na cefalosomę, tułów i odwłok. Ryjek był długi, skierowany brzusznie, na wierzchołku zaokrąglony i wyposażony w trójkątny otwór gębowy. Pogięty pod ciało sięgał przypuszczalnie do trzeciej pary odnóży krocznych. Dużych rozmiarów szczękoczułki (chelifory) składały się z długiego członu nasadowego, o połowę krótszego członu drugiego oraz szczypiec. Nogogłaszczki umieszczone były na bokach cefalosomy. Nie stwierdzono obecności owigerów. Występowało pięć par odnóży krocznych, z których pierwsza leżała na cefalosomie, a pozostałe na tułowiu. Najkrótsza była para pierwsza. Wszystkie odnóża osadzone były na obrączkowanych wyrostkach bocznych i zbudowane z ośmiu członów oraz pazurka głównego. Przynajmniej człony od uda do przedstopia były lekko spłaszczone, a na grzbietowych krawędziach goleni rozmieszczone były krótkie szczeciny.