15 kwietnia 1831 r. Rajmund Ziemacki wraz z kilkudziesięcioma innymi powstańcami pełnił w okolicach Oszmiany funkcję straży tylnej oddziału powstańczego pod dowództwem pułkownika hr. Karola Dominika Przeździeckiego. Tego dnia z Wilna nadciągnęła licząca ponad 1500 żołnierzy rosyjska ekspedycja karna, która rozbiła oddział powstańców, po czym dokonała Rzezi Oszmiańskiej – wymordowała blisko 500 mieszkańców Oszmiany, którzy szukali schronienia przed kozakami w ówczesnym kościele dominikańskim. Jest to druga, najbardziej znana, po Rzezi Praskiej masakra ludności cywilnej, dokonana przez wojska rosyjskie w XVIII i XIX w. Rajmund Ziemacki został ciężko ranny, ukrywał się i tylko potajemnie odwiedzał rodzinną posiadłość.
Za namową rodziny Ziemacki wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie. Po wyświęceniu na kapłana w 1837 roku, ks. Rajmund Ziemacki został wikariuszem w Kościele św. Rafała Archanioła w Wilnie, a od roku 1849 proboszczem parafii Przemienienia Pańskiego w Wawiórce w powiecie lidzkim.
W styczniu 1863 r.