Do OTU kierowano również pilotów, którzy trafili do dywizjonów bojowych, ale w czasie służby wykazali braki w wyszkoleniu. Zlecano wówczas instruktorom OTU przeprowadzenie lotów sprawdzających w celu oceny przydatności pilota. Taki sprawdzian musiał m.in. odbyć polski pilot myśliwski P/O Jan Pfeiffer służący w 32 dywizjonie RAF, który podczas startu 6 sierpnia 1940 r. pomylił ustawienia manetki gazu i rozbił Hurricane’a. Po weryfikacji umiejętności w 54 OTU powrócił do latania bojowego.
Pod koniec 1941 r. dowództwo lotnictwa stwierdziło, że OTU nie spełniają zadań szkoleniowych w zakresie przeszkalania załóg średnich bombowców do lotów na ciężkich bombowcach. Zdecydowano się na wprowadzenie kolejnego pośredniego etapu szkolenia w postaci Operational Conversion Units, które stały się kolejnym etapem pośrednim w systemie szkolenia między jednostką szkolenia operacyjnego a jednostką operacyjną w Bomber Command. Po zakończeniu II wojny światowej działalność OTU stopniowo wygaszano, ich zadania całkowicie przejęły OCU.