Lamprocystydy 40–70 × 10–15 μm (z inkrustacją), o ściankach o grubości 0,5–2 μm, liczne, zwykle szeroko wrzecionowate lub wrzecionowate, czasem szydłowate, z mocno inkrustowanymi wierzchołkami, nieco wygięte, w okresie dojrzałości zwykle z jedną lub kilkoma wtórnymi przegrodami, pochodzące z warstwy subikulum lub hymenium, zanurzone lub wystające na około połowę długości. Podstawki 12–20 × 3–4 µm, maczugowate do cylindrycznych, cienkościenne lub nieznacznie grubościenne w częściach dolnych, nieco wygięte, 4-sterygmowe. Bazydiospory przeważnie 3–3,6 × 1,8–2,2 μm (2,9–)3–3,6(–4,3) × (1,6–)1,8–2,2(–2,5), Q = 1,69, elipsoidalne, spłaszczone osiowo, bezbarwne, cienkościenne, gładkie, czasem z 1–2 oleistymi kroplami, nieamyloidalne, niedekstrynoidalne, niecyjanofilne.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Cremeoderma unicum w Ameryce Północnej, Europie i Azji. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. brak było stanowisk tego gatunku, po raz pierwszy podał go D. Karasiński w 2019 r. (jako Phlebia cremeoalutacea).
Nadrzewny grzyb saprotroficzny występujący na drewnie drzew liściastych i iglastych w umiarkowanych i borealnych regionach półkuli północnej.
Przypisy
Kategoria:Korownicowate Kategoria:Mykobiota Polski