Po wojnie Amerykanie zabrali do USA 10 egzemplarzy HD.2, z których dziewięć zostało przebudowanych na samoloty lądowe oznaczone HD.2C w w Filadelfii. Oznaczone numerami seryjnymi od A-5620 do A-5629, były używane razem z Sopwithami 1A2 i Nieuportami 28 w różnych eksperymentach lotniczych. Cztery służyły do 28 sierpnia 1919 roku w bazie , dwa w San Diego (A-5623 i A-5629), a jeden w (A-5625). Samoloty o numerach A-5620 i A-5626 testowano na tendrze wodnosamolotów ; A-5621 i A-5622 zostały zaokrętowane na pancerniku USS „Texas”, a A-5624 na USS „Mississippi”, z którego wykonywał starty z platformy. Ostatnim używanym w USA Hanriotem HD.2 był samolot o nr A-5623, skasowany w San Diego 2 sierpnia 1922 roku.
Opis konstrukcji i dane techniczne mały|lewo|alt=francuski wodnosamolot myśliwski Hanriot HD.2C eksponowany w Planes of Fame Air Museum w Chino|Hanriot HD.2C eksponowany w w Chino Hanriot HD.2 był jednosilnikowym, jednomiejscowym myśliwskim wodnosamolotem pływakowym w układzie dwupłatu o konstrukcji drewnianej. Rozpiętość skrzydeł wynosiła 8,51 metra, a ich powierzchnia nośna 18,2 m². Długość samolotu wynosiła 7 metrów, a jego wysokość 3,1 metra (bez pływaków długość wynosiła 5,94 metra, a wysokość 2,59 metra). Masa własna wynosiła 495 kg, zaś masa całkowita (startowa) 723 kg.