Podstawki ok. 8,4–9,8(–10,3) x 4,5–5,2 µm, szeroko maczugowate lub elipsoidalne. Bazydiole (5,9–)8–9,2(–9,9) x (3,3–)4–5 µm, kuliste lub grube, maczugowate. Szczecinki hymenalne (18–)20–32(–34) x (3–)4,5–7,5(–9) µm, czerwonobrązowe, grubościenne, szydlaste, zwykle regularne, ale kilka jest nabrzmiałych lub dwuramiennych lub w inny sposób nieregularnych. Brak innych rodzajów szczecinek, brak cystyd i cystydioli, ale bazydiole wkrótce dają początek strzępkom wtórnym, które ostatecznie wypełniają stare rurki. Stare hymenium tworzy silnie rozwiniętą strukturę plastra miodu, która wbłękicie mlekowym zabarwia się na jasnoniebieski kolor. Bazydiospory (4,1–)4,7–6,3(–7,2) x (1,9–)2–2,5(–2,8) µm, Q = 2,30–2,61, wrzecionowate (wąskie, zwężające się ku końcowi dystalnemu), rzadziej cylindryczne (nawet wtedy z lekko zwężającym się wierzchołkiem), często w kształcie czworoboku;, cienkościenne, gładkie, lekko cyjanofilne, nieamyloidalne. Gatunki podobne Charakterystycznymi cechami czyrenia czarnoliliowego są wrzecionowate zarodniki i bardzo lekki, korkowaty, silnie chłonący wodę miąższ z czarną linią widoczną na pionowym przekroju.