Jadwiga Dudziec (ur. 19 marca 1912 w Jaworach Starych, zm. 17 lipca 1944 w Wilnie) – polska „Sprawiedliwa wśród Narodów Świata”. Życiorys Okres przedwojenny Urodziła się w gminie Goworowo w powiecie ostrołęckim w rodzinie Józefa i Jadwigi z Osowieckich Dudźców. Mając 14 lat, rozpoczęła naukę w Prywatnym Seminarium Nauczycielskim Zgromadzenia ss. Zmartwychwstanek na Żoliborzu w Warszawie. W 1931 r. uzyskała dyplom nauczycielki szkół powszechnych a następnie znalazła pracę w Oszmianie, w województwie wileńskim. W 1934 r. Dudziec przeniosła się do Wilna, gdzie nawiązała kontakt z syjonistycznym żydowskim ruchem skautowym. Równolegle podjęła studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego. Związała się m.in. ze Stowarzyszeniem Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” oraz wstąpiła do starszoharcerskiej gromady „Makrele” przy 13. Drużynie Harcerek w Wilnie (tzw. Czarnej Trzynastki). Jak wspomniała Maria Lenartowicz, kronikarka 13. Wileńskiej Drużyny Harcerek po latachJadwiga Dudziec, Instytut Yad Vashemː „Mieszkała w najtańszym akademiku, zdaje się przy klasztorze ss. Bernardynek przy ul. Św. Anny, jedząc obiady w cenie 30 groszy. Przez wszystkie te lata zawsze w tym samym płaszczyku, często w zdeptanych tanich pantofelkach.