W 1920 roku wystąpił w partii Janusza (Halka) w Teatrze Wielkim w Poznaniu i został tam następnie zatrudniony. W 1922 r. przeniósł się do Wilna, gdzie w towarzystwie Lutnia był reżyserem oper, m.in. Cyrulika sewilskiego, Nizin, Sprzedanej narzeczonej, Walkirii, Lakme, Holendra tułacza, Trubadura, a także śpiewakiem m.in. jako Stanisław (Verbum nobile), Maciej (Straszny dwór), Walenty (Faust), Amonatro (Aida), Figaro (Cyrulik sewilski), Escamillo (Carmen), Marceli (Cyganeria). Ponadto działał też jako pedagog, organizator życia muzycznego i krytyk. Współpracował z Redutą, której organizował zespół operowy, a później z Teatrami Miejskimi w Wilnie, gdzie występował również dorywczo jako aktor. Podczas okupacji zorganizował w Wilnie konspiracyjne przedstawienie Halki. W 1945 r. osiedlił się w Gdańsku i uczył w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej.
Do jego uczniów należeli m.in. Wanda Hendrich, Jadwiga Lachowska, Franciszka Platówna-Rotter, Maria Fołtyn.
Mąż Stanisławy Dobrzańskiej, córki Stanisława Dobrzańskiego, a potem Wandy Hendrich.