W 1920 roku wystąpił w partii Janusza (Hal­ka) w Teatrze Wielkim w Poznaniu i został tam następnie zatrudniony. W 1922 r. przeniósł się do Wilna, gdzie w towarzystwie Lutnia był reżyserem oper, m.in. Cyrulika sewilskiego, Nizin, Sprzedanej narzeczonej, Walkirii, Lakme, Holendra tułacza, Trubadura, a także śpie­wakiem m.in. jako Stanisław (Verbum nobi­le), Maciej (Straszny dwór), Walenty (Faust), Amonatro (Aida), Figaro (Cyrulik sewilski), Escamillo (Carmen), Marceli (Cyganeria). Ponadto działał też jako pedagog, organizator życia muzycznego i krytyk. Współpracował z Redutą, której organizował zespół operowy, a później z Teatrami Miejskimi w Wil­nie, gdzie występował również dorywczo jako aktor. Podczas okupacji zorganizował w Wilnie konspiracyj­ne przedstawienie Halki. W 1945 r. osiedlił się w Gdań­sku i uczył w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej.

Do jego uczniów należeli m.in. Wanda Hen­drich, Jadwiga Lachowska, Franciszka Platówna-Rotter, Maria Fołtyn.

Mąż Stanisławy Dobrzańskiej, córki Stanisława Dobrzańskiego, a potem Wandy Hendrich.