Stanisław Konasiewicz, ps. „Leo” (ur. 23 grudnia 1893 w Sokalu, zm. po 27 czerwca 1945) – major administracji Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się 23 grudnia 1893 w Sokalu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Bronisława. W latach 1911–1914 uczęszczał do Filii c. k. Gimnazjum w Samborze.

16 sierpnia 1914 w Krakowie wstąpił do Legionów Polskich. Walczył jako szeregowiec w 1 pułku piechoty. 1 marca 1915 został przeniesiony do 2. baterii 1 pułku artylerii na stanowisko telefonisty. 15 września 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do cesarskiej i królewskiej Armii i skierowany do szkoły oficerów rezerwy w Ołomuńcu. Po ukończeniu szkoły został mianowany chorążym i wcielony do 30 pułku artylerii polowej, w którym służył do rozpadu monarchii austro-węgierskiej.

3 listopada 1918 w Samborze dobrowolnie wstąpił do Wojska Polskiego. 17 lipca 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, mianowany podporucznikiem, zaliczony do I Rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny i przydzielony do Szkoły Oficerów Artylerii w RembertowieDz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2822, 2829..