jedno i drugie szerzyło nieuleczalne spustoszenie w głębi jego trzewi. W ranach tych roiło się nieprzeliczone mnóstwo robaków i rozchodził się z nich trupi zaduch. Zresztą cała bryła cielska już przed chorobą zmieniła się w potworną kupę tłuszczu, która wnet zaczęła się rozkładać, przedstawiając widok nieznośny dla każdego, kto musiał się zbliżać. (Historia kościelna księga VIII, 16).
Prawdopodobnie Galeriusz publikacją tego edyktu liczył na zjednanie sobie chrześcijańskiego Boga, a jeśli nie, to był to z pewnością akt skruchy wobec prześladowanych wcześniej chrześcijan.
30 kwietnia roku 311 edykt tolerancyjny Galeriusza ukazał się na murach miast prowincji azjatyckich i bałkańskich. Szybko wykonano odpisy do innych krain.
Realizacja postanowień edyktu O ile August Licyniusz i Konstantyn Wielki wcześniej prowadzili tolerancyjną politykę wobec chrześcijan w swoich dominiach, to ostatni z Augustów Maksymin Daja edykt Galeriusza przyjął dość niechętnie. Już po sześciu miesiącach od wydania edyktu, jesienią 311 roku, Maksymin powrócił do polityki prześladowań w prowincjach wschodnich. Ponownie zakazano zgromadzeń i budowy kościołow, śmierć ponieśli m.in. biskup Piotr Aleksandryjski oraz uczony Lucjan z AntiochiiAleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Warszawa 1985, s. 115-118.