29 sierpnia 1914, po przejściowym wkroczeniu do Radomia Niemców, został przez nich wzięty na zakładnika. Po znalezieniu się miasta w strefie okupacyjnej Austro-Węgier odprawił w 1916 uroczystą mszę dla upamiętnienia Konstytucji 3 maja. Potem zaczął urządzać coraz częstsze uroczystości patriotyczne. Po odzyskaniu niepodległości nie zgodził się na udział duchowieństwa w przysiędze złożonej 9 listopada 1918 na wierność rządowi Ignacego Daszyńskiego, uznawanemu przez część społeczeństwa za nazbyt lewicowy. Sprzeciwiał się też zaangażowaniu kleru w sprawy społeczne i polityczne. Utrzymywał dobre stosunki z lokalnym kahałem. W 1919 ufundował grobowiec dla ofiar epidemii tyfusu, na który zmarło wielu mieszkańców Radomia. 8 maja 1920 poświęcił kościół garnizonowy w dawnej cerkwi. 29 września 1920 odprawił tam mszę na cześć przybyłego do miasta generała Józefa Hallera. Wchodził w skład diecezjalnego sądu biskupiego. W 1921 papież Benedykt XV mianował go protonotariuszem apostolskim. W sierpniu 1923 asystował biskupowi Marianowi Józefowi Ryxowi podczas mszy na terenie radomskich koszarów. Doszło wówczas do poświęcenia sztandaru 72. Pułku Piechoty. W uroczystości udział wziął prezydent Stanisław Wojciechowski.