thumb|Grób Jana Zientarskiego Lizińskiego i Jakuba Zientarskiego na Cmentarzu Powązkowskim Jan Zientarski, ps. Stanisław Liziński (ur. 24 października 1894 w Niegradowie, zm. 4 maja 1982 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari klasy IV i V, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, kampanii wrześniowej, akcji „Burza”, ofiara represji komunistycznych.
Życiorys Urodził się 24 października 1894 we wsi Niegardów, w ówczesnym powiecie miechowskim guberni kieleckiej, w rodzinie Jakuba (1866–1926) i Zofii z Pytlińskich (1873–1951). Był starszym bratem Stanisława, ps. „Stanisław Klawiec” (ur. 6 września 1899), żołnierza 1 pułku piechoty Legionów Polskich, zaginionego w lipcu 1916 pod Kostiuchnówką, pośmiertnie odznaczonego Krzyżem Niepodległości. W 1913 ukończył siedmioklasową Szkołę Handlową w Sosnowcu.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 9 kompanii III batalionu 2 pułku piechoty. 12 października 1914 został mianowany chorążym, a 1 kwietnia 1916 awansowany na podporucznika. 21 czerwca 1916 pod Hruziatynem został ranny. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.