W 1968 roku opublikował zbiór wierszy Numele tău z przedmową Druțy, który zebrał pozytywne recenzje krytyków za oryginalność. W kolejnych latach ukazały się również m.in. Duminica cuvintelor (1969), Trei iezi (1970), Versuri (1971), Aproape (1974), Steaua de vineri (1978), Fiindcă iubesc (1980), Izvorul și clipa (1981), Taina care mă apără (1983), Poftim de intrați (1985), Rădăcina de foc (1988), Frumoasă-i limba noastră (1990), Hristos nu are nici o vină (1991), Curățirea fântânei (1993), Rugăciune pentru mama (1994), Văd și mărturisesc (1996). Łącznie napisał ponad 60 zbiorów poezji. Wiele z jego utworów zostało inspiracją dla uznanych mołdawskich piosenkarzy, np. Anastasii Lazariuc czy Sofii Rotaru. W swoich tekstach Vieru nawiązywał do pieśni ludowych i liturgii, a jego wiersze cechowała muzykalność.
W latach 80. zaangażował się w działalność ruchu na rzecz zjednoczenia Rumunii i Mołdawii, a w 1989 roku został wybrany do Rady Najwyższej Mołdawskiej SRR.
W 1990 roku został członkiem Academia Română, a w 1993 roku uzyskał status członka korespondenta. Ponadto w 1990 roku został honorowym członkiem zagranicznym tej instytucji.