Równina Nowotomyska (315.50) – region geograficzny o krajobrazie równinnym położony w zachodniej Polsce, w okolicy Nowego Tomyśla. Stanowi zachodnią część Pojezierza Wielkopolskiego na jego styku z Pojezierzem Lubuskim. Pod względem użytkowania ziemi jest to kraina rolniczo-leśna. Jezior jest niewiele, największe jest Berzyńskie (3,2 km²). Wyszczególniony jako mezoregion z indeksem 315.50 w wieloautorskiej regionalizacji fizycznogeograficznej Polski z 2018 roku.

Środowisko przyrodnicze Region zajmuje powierzchnię 977 km² i jest największym obszarem sandrowym w województwie wielkopolskim. Na północy sąsiaduje z Pojezierzem Poznańskim, na wschodzie graniczy z Wysoczyzną Grodziską, na południu przylega do Kotliny Kargowskiej i Doliny Środkowej Odry, a na zachodzie otacza go Bruzda Zbąszyńska. Największe ośrodki osadnicze Równiny Nowotomyskiej to Nowy Tomyśl i Wolsztyn.

Ukształtowanie terenu ma charakter równinny (średnia wysokość 70–76 m n.p.m.) z dodatkiem rynien polodowcowych zajętych przez rzeki oraz wypiętrzeń w postaci wydm, moren czołowych i wzniesień kemowych (najwyższa kulminacja osiąga 110 m).