Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu.

II wojna światowa i lata powojenne mały|Nagrobek Marii i Maksymiliana Wilimowskich na cmentarzu przy ulicy Francuskiej w Katowicach mały|Tabliczka katowickiego Systemu Informacji Miejskiej z nazwą ulicy Maksymiliana Wilimowskiego (2023)

Kilka miesięcy przed wybuchem II wojny światowej Urząd Policji Kryminalnej III Rzeszy opracował Sonderfahndungsbuch Polen – listę polskiej inteligencji, na której znalazły się m.in. 352 osoby związane z Katowicami (w tym Maksymilian Wilimowski), których Niemcy planowali aresztować. W czasie okupacji był przez Niemców poszukiwany i ukrywał się w Krakowie bądź też opuścił Górny Śląsk w obawie przed represjami i osiadł w Krakowie gdzie pracował jako lekarz w Ubezpieczalni Społecznej.

Po II wojnie światowej powrócił do Katowic, gdzie ponownie w 1945 roku objął stanowisko dyrektora Szpitala Miejskiego w Katowicach. Po wojnie został także lekarzem kolejowym i członkiem komisji lekarskiej pierwszej instancji przy starostwie oraz komisji odwoławczej przy Izbie Skarbowej w Katowicach. W latach 1945–1951 pełnił funkcję przewodniczącego Śląskiego Towarzystwa Lekarskiego.