Po wycofaniu się workowców pojawiają się na nich wypaleniskowe podstawczaki, np. łuskwiak wypaleniskowy Pholiota highlandensis, popielatek węglolubny Tephrocybe anthracophila i purchawka czarniawa Lycoperdon nigrescens. W Polsce wypaleniska leśne zarastają zazwyczaj po 3 latach. Zdarza się, że grzyby z gatunków, które wytwarzają owocniki tuż po roztopach lub opadach, robią to również w ciągu tygodnia czy dwóch po pożarach.
Chociaż pożar powoduje dramatyczną zmianę w składzie chemicznym gleby, zwiększa ilość jej składników odżywczych i zmienia skład mikroorganizmów, nowy stan nie utrzymuje się długo. Różne rośliny, zwierzęta i grzyby ponownie kolonizują ten obszar, a ci, którzy przeżyją, powrócą do normalnego życia i możliwie najlepiej przystosują się do nowych warunków. Po jakimś czasie cechy gleby zmienione przez pożar ulegają zmianie i z tego powodu po kilku latach grzyby wypaleniskowe zostają wyparte przez inne gatunki lepiej dostosowane do nowych warunków.
Innym miejscem występowania niektórych grzybów wypaleniskowych jest gleba sterylizowana parą (zabieg ten stosuje się przy uprawach pod osłonami do dezynfekcji gleby).