Kiedy zbliżał się koniec kontraktu Davis ze sponsorem, jej agenci skontaktowali się z innymi potencjalnymi sponsorami, co nie spodobało się urzędnikom z firmy Sealtest (postępowanie to było sprzeczne ze zwyczajem radiowym i nie pozwoliło pożegnać się Davis ze słuchaczami jej ostatniej audycji w The Sealtest Village Store z 28 czerwca 1945). Davis odpierała zarzuty sponsora o nielojalność, przypominając kierownictwu firmy, że rok wcześniej wolała pozostać w Sealtest, niż przyjąć znacznie korzystniejszą finansowo ofertę od American Tobacco Company.
mały|left|Russell i Davis na fotosie (1945) Drugoplanową obsadę stanowili Sharon Douglas, Shirley Mitchell i Verna Felton. Za oprawę muzyczną odpowiadali Fountainaires Quartet oraz Eddie Paul i jego orkiestra. Reżyserem był Robert L. Redd, a scenariusz przygotowywali Ray Singer i Dick Chevillat.
The Joan Davis Show lub Joanie’s Tea Room (1945–1947) Opuściwszy The Sealtest Village Store Davis zainicjowała swój nowy program, który zadebiutował 3 września 1945 w CBS Radio. Słuchowisko – sponsorowane przez markę mydła Swan – zastąpiło The George Burns and Gracie Allen Show. Davis była właścicielką Joanie’s Tea Room, co zaowocowało użyciem tego wyrażenia jako alternatywnego tytułu.