Dave Titus, Dick Mack odpowiadali za produkcję i reżyserię, a scenariusz pisali Harry Crane, Larry Gelbart, Jack Harvey, Nat Linden, Herbert Little, Bob O’Brien, Joe Quillan, Jay Sommers, Si Wills i David Victor.

Joan Davis Time (1947–1948) Po tym, jak marka mydła Swan przedwcześnie zakończyła kontrakt z Davis (w połowie czteroletniego okresu), program Joan Davis Time zadebiutował 11 października 1947 jako poprawiona wersja Joanie’s Tea Room (Davis nadal była właścicielką herbaciarni). Słuchowisko skupiało się na „wysiłkach Joan zmierzających do poprawy swojego życia i znalezienia stałego chłopaka” – założenie to wzmocniła piosenka przewodnia „Nobody’s Sweetheart”. W programie dochodziło do humorystycznych incydentów i interakcji Davis ze stałymi klientami herbaciarni, a także z innymi osobami, które poznała.

Oprócz Davis głównymi bohaterami byli jej przyjaciółka Mabel (grana przez Sharon Douglas) i menedżer herbaciarni Lionel (w którego wcielał się Lionel Stander). Innymi stałymi bywalcami byli Hans Conried, Verna Felton oraz Andy Russell. The Choraleers odpowiadali za muzykę wokalną, a Lud Gluskin, John Rarig oraz Paul Weston przewodzili orkiestrom. Role spikerów pełnili Ben Gage, Bob LeMond i Harry von Zell, zaś produkcją zajmował się Dick Mack.