Teren pozostał niezagospodarowany do 1963 r., kiedy wybudowano wysokościowiec wg projektu Tadeusza Ostrowskiego.
Do czasów współczesnych w zbiorach prywatnych przetrwały elementy porcelanowej zastawy z restauracji.
Architektura Kamienica była obiektem 5-kondygnacyjnym, narożnikowym. Składała się z dwóch symetrycznych części przynależnych do dwóch bram, do których wejścia znajdowały się odpowiednio od strony ulicy Śląskiej (König-Albert-Straße 13) i Generała Ludomiła Rayskiego (Kronprinzenstraße 15).
Elewację frontową zróżnicowano dwoma ryzalitami zwieńczonymi schodkowymi szczytami. Narożniki ozdobiono wielokątnymi wykuszami krytymi cebulastymi hełmami. Parter z przeszklonymi witrynami restauracji ozdobiono boniowaniem. Okna wszystkich pięter udekorowano półopaskami. Pierwsze i drugie piętro rozdzielono wizualnie fryzem umieszczonym na ryzalitach i między nimi. Ryzality wyróżniały się wnękami balkonowymi na trzecim piętrze, ozdobionymi naczółkami z płaskorzeźbami. Ponad naczółkami umieszczone były dodatkowo wstęgi. Poddasze doświetlały niewielkie półkoliste okna zwieńczone sterczynami. Poza wnękami balkonowymi trzeciego piętra elewacja frontowa miała jeszcze dwa balkony z kutymi balustradami na pierwszym piętrze, dobudowane do ryzalitów.