Henryk Szwejcer (ur. 22 marca 1886 w Sosnowcu, zm. 14 lipca 1949 we Wrocławiu) – polski bankier i przemysłowiec, dyrektor Zjednoczenia Przemysłu Węglowego w Wałbrzychu.
Życiorys Był uczestnikiem powstań śląskich. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w obronie Warszawy. W trakcie okupacji niemieckiej należał do Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej posługując się pseudonimem „Słowikowski”.
Po zakończeniu działań wojennych objął funkcję dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Węglowego w Wałbrzychu. 3 grudnia 1948 został aresztowany wraz ze swoimi współpracownikami: Władysławem Czarneckim i Heinrichem Gerlichem, przez funkcjonariuszy Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego we Wrocławiu, pod zarzutem przygotowywania spisku oraz sabotażu gospodarczego. W trakcie śledztwa został poddany torturom, którymi wymuszono przyznanie się do winy. Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu wyrokiem z 28 maja 1949 skazał Henryka Szwejcera na karę śmierci, którą wykonano przez rozstrzelanie w dniu 14 lipca 1949 w Więzieniu nr 1 we Wrocławiu przy ul. Kleczkowskiej.