Garnizon wojskowy w Lublinie w latach 1788–1792 Przegląd Wojskowo-Historyczny 2021; XXII (LXXIII) (1 (275)): 11–34; DOI: 10.32089/WBH.PHW.2021.1(275).0001.. Prawdopodobnie szpitalem na potrzeby obronne był także zakonny szpital bonifratrów przy nieistniejącym kościele i klasztorze (1654–1818) ówcześnie zlokalizowanym na obecnym placu Litewskim. Wskazują na to wyniki badań archeologiczno-antropologicznych przyklasztornego cmentarzaW. Kozak-Zychman, A. Szarlip-Myśliwiec, Ludność pochowana na nowożytnym cmentarzu (XVII–XVIIIw.) przy kościele ojców bonifratrów w Lublinie, [w:] Lublin. Historia dzielnic w 700. rocznicę lokacji miasta, red. J. Chachaj, H. Mącik, D. Szulc, Lublin 2017, s. 32–54..

W roku 1809 wojska Księstwa Warszawskiego z księciem Józefem Poniatowskim wyzwoliły Lublin z rąk austriackich. Wojsko zajęło część obiektów zakonnych i prywatnych, które służyły jako koszary i lazarety. Pałac Tarłów przy ul. Narutowicza 2 był wykorzystywany jako lazaret aż do powstania listopadowego. Kompleks klasztorny Sióstr Wizytek (obecnie Centrum Kultury), był lazaretem w okresie wojen napoleońskich, później koszarami, a od powstania listopadowego ponownie stał się częściowo szpitalem wojskowym. Obiekt ten wykorzystywany był w tym celu aż do czasów II Rzeczypospolitej.