Wkrótce potem został powołany do wojska, 27 października 1819 roku został mianowany lekarzem batalionowym i skierowany do Lazaretu Głównego na Ujazdowie. Dziesiątego sierpnia 1820 roku przeniesiono go do 6 Pułku Piechoty Liniowej, gdzie 17 listopada 1821 roku awansował na stanowisko lekarza sztabowego. W dniu 27 kwietnia 1823 roku dostał przydział do 3 Pułku Piechoty Liniowej. W dniu 24 stycznia 1831 roku, już w czasie powstania listopadowego, został skierowany do 2 Pułku Strzelców Konnych. Dnia 23 marca 1831 roku awansował na lekarza dywizyjnego Dywizji Rezerwy Jazdy. W kwietniu i maju tego roku był lekarzem w szpitalu we wsi Mienia w powiecie mińskim.
W dniu 17 czerwca 1831 roku został przeniesiony do 3 Dywizji Piechoty, a następnie do ambulansów polowych Sztabu Głównego. Po upadku powstania listopadowego w dniu 21 października 1831 roku przybył z Płocka do Warszawy, gdzie stawił się przed KRW i ponowił przysięgę wierności carowi. Pracował w rosyjskich szpitalach. W 1832 roku zamieszkał w Sieradzu, gdzie 12 lutego 1833 roku został zdymisjonowany (przeniesiony w stan spoczynku), a Komisja Wsparcia dla Oficerów byłego Wojska Polskiego przydzieliła mu trzyletni zasiłek.