Eugenia Kobylińska-Masiejewska (ur. 27 listopada 1894 w Wilnie, zm. 26 lutego 1974 w Gdańsku) – polska poetka i prozaiczka.

Życiorys Urodziła się w Wilnie (wówczas pod zaborem rosyjskim), w rodzinie stolarza Jana (zm. 1910), stolarza, i Marii z Iwaszkiewiczów (zm. 1940), krawcowej. Ukończyła w 1911 rosyjskie ośmioklasowe gimnazjum Prozorowej w Wilnie, w klasie o profilu pedagogicznym. Następnie od 1912 studiowała na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Petersburgu. Działała w konspiracyjnym Związku Młodzieży Postępowo-Niepodległościowej, za co w 1913 była aresztowana i oddana pod nadzór rosyjskiej policji. W 1918 uzyskała dyplom nauczycielski na Uniwersytecie im. Stefana Batorego w Wilnie i podjęła pracę jako nauczycielka. Uczyła języka polskiego oraz historii w Gimnazjum im. Joachima Lelewela i Gimnazjum im. Adama Mickiewicza.

Jako poetka zadebiutowała w 1914 roku. Jej debiutancki wiersz ukazał się w „Kurierze Wileńskim”. W tym samym roku związała się z kręgiem Ferdynanda Ruszczyca i jego nieoficjalnym Kołem Artystycznym. W okresie międzywojennym publikowała wiersze i prozę w różnych czasopismach literackich, m.in. w „Słowie”, w latach 1930–1937 współpracowała z „Bluszczem” i stale z „Kurierem Wileńskim”, gdzie w latach 1934–1939 redagowała rubrykę „Kobieta ma głos”.