W latach 1947–1948 w randze porucznika, pracowała jako kierowniczka Wydziału Propagandy Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Robotniczej w Poznaniu. Następnie została przeniesiona przez władze partyjne do Łodzi, gdzie podjęła pracę w Kolumnie Wystaw Historycznych (Fotomontażu) Centralnej Szkoły Partyjnej PPR. W 1949 została kierowniczką Wydziału Kulturalno-Oświatowego Okręgowej Rady Związków Zawodowych. Pracowała jako polonistka w robotniczym ośrodku dokształcającym oraz wykładowczyni historii kultury, literatury i sztuki w Państwowej Szkole Instruktorów Teatrów Ochotniczych. W 1951 została kustoszką w Muzeum Sztuki w Łodzi, gdzie pracowała, jednocześnie wykładając w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej, na kursach dla pracowników teatru „Pinokio” w Łodzi oraz publikowała artykuły w „Głosie Robotniczym”.
W kwietniu 1952 została kustoszką, a w maju dyrektorką Muzeum Pomorza Zachodniego w Szczecinie. Do muzeum wprowadziła liczne stałe ekspozycje, w tym m.in. wystawę współczesnej sztuki realizmu socjalistycznego. Jednocześnie publikowała na łamach szczecińskiej prasy oraz uczestniczyła w programach radiowych i organizowała wystawy oświatowe. We wrześniu 1955 na jej prośbę Centralny Zarząd Muzeów i Ochrony Zabytków rozwiązał z nią umowę.