W odpowiedzi na wymagania konkursowe w wytwórni Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft (AEG) w Berlinie zaprojektowano samolot w układzie dwupłatu o oznaczeniu fabrycznym GZ1, napędzany dwoma silnikami rzędowymi Mercedes D.I o mocy 74 kW (100 KM) każdy, w układzie ciągnącym. Maszyna miała miejsca obok siebie dla dwóch członków załogi, a na usytuowanym z przodu stanowisku zamontowano pojedynczy ruchomy karabin maszynowy, gdyż przeznaczeniem konstrukcji miało być ściganie i niszczenie samolotów przeciwnika. Szkielet kadłuba wykonany był ze spawanych rur stalowych, a z wyjątkiem opancerzonego stanowiska strzelca płatowiec pokryty był płótnem.
Pierwszy prototyp o oznaczeniu wojskowym AEG K.I został oblatany w styczniu 1915 roku przez pilota doświadczalnego Willy’ego Kanitza. Pomyślne wyniki przeprowadzonych w okresie od stycznia do lutego prób (m.in. dobre właściwości lotne) skłoniły Idflieg do zamówienia kolejnego prototypu przeznaczonego do testów w warunkach bojowych. Drugi prototyp, oznaczony później AEG G.I (ale zachowujący oznaczenie firmowe GZ1) ukończono w marcu 1915 roku i prawdopodobnie zbudowany został z części komponentów K.I.