Po wojnie studiował cywilizację francuską na Sorbonie (1945–1946) oraz pełnił wiele funkcji w organizacjach kombatanckich i emigracyjnych. Był m.in. wiceprezesem Wydziału Wykonawczego (od 1945), a potem prezesem Stronnictwa Narodowego we Francji (1948–1956), radcą prawnym Polskiego Związku Inwalidów Wojennych we Francji (1947–1953 i 1956–1957), wiceprezesem Związku Polskiego Uchodźstwa Wojennego i prezesem sądu tej organizacji we Francji (1955–1957).

W 1957 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych i włączył się w tamtejszy nurt życia politycznego emigracji, zasiadał m.in. na stanowisku wiceprezesa emigracyjnej Rady Jedności Narodowej (od 1958), natomiast w 1961 roku zainicjował działalność Instytutu im. Romana Dmowskiego w Nowym Jorku. Został pochowany na cmentarzu w Doylestown w stanie Pensylwania.

Publicystyka Pracował jako redaktor czasopisma „Słowo Radomsko-Kieleckie” (1925-1930) oraz publicysta „Warszawskiego Dziennika Narodowego”, „Prosto z Mostu”, „Kuriera Poznańskiego” i „Orędownika”. Od 1934 był redaktorem naczelnym „Gazety Radomskiej”. Na emigracji zaś publikował na łamach: „Myśli Polskiej” (1945-1956), „Placówki”, „Słowa Polskiego” i „Horyzontów”. W latach 1954–1956 był redaktorem „Biuletynu Narodowego” w Paryżu.