W 1926 poślubiła Ludwika Wirszyłło, miała z nim córkę. Małżeństwo mieszkało przy ulicy Daniłowiczowskiej 8 w Warszawie, następnie przeprowadzili się na ulicę Pawią 21, niedługo przed wybuchem II wojny światowej zamieszkali w budynku Miejskich Zakładów Sanitarnych przy ulicy Spokojnej 15/35.
Podczas kampanii wrześniowej jej mąż trafił do niewoli radzieckiej. W czasie obrony Warszawy służyła prawdopodobnie w Straży Obywatelskiej. Podczas okupacji niemieckiej w stopniu podkomisarza pracowała w więzieniu „Serbia”. Na przełomie października i listopada 1939 roku dołączyła do Służby Zwycięstwu Polski. Sporządzała odpisy list z danymi osób, które z więzień trafiały do aresztu śledczego przy alei Szucha, przekazywała także grypsy. Utrzymywała kontakt z aresztowanym Stefanem Starzyńskim, dostarczając mu żywność, gazety i książki, poinformowała także urząd miejski o miejscu przetrzymywaniu Starzyńskiego. Brała udział w próbie uwolnienia Starzyńskiego z aresztu, ten jednak odmówił ucieczki. 24 grudnia 1939 roku, za udzielanie pomocy więźniom politycznym i Żydom, została karnie przeniesiona do pracy na ulicę Daniłowiczowską. Na jej prośbę na Pawiaku otwarto reperowalnię bielizny, która stała się miejscem sortowania grypsów i uzyskiwania informacji. Zorganizowała siatkę konspiracji więziennej, współpracując m.in.