Po wybuchu powstania warszawskiego została przydzielona jako sanitariuszka do Szpitala Ujazdowskiego. Dostała się do niewoli, ale udało się jej zbiec i powrócić do działalności konspiracyjnej w Wydziale Lotnictwa Komendy Głównej Armii Krajowej.
Po zakończeniu działań wojennych powróciła do Warszawy, we wrześniu 1945 r. ujawniła się przed Komisją Likwidacyjną Armii Krajowej. Nie uchroniło jej to przed represjami, w 1949 r. została aresztowana przez Urząd Bezpieczeństwa. Spędziła trzy lata w więzieniu, po uwolnieniu podjęła pracę zawodowa. W 1955 r. wyszła za mąż za Edmunda Kraśniewskiego. Z racji doznanych represji i utraty zdrowia w 1956 r. została w 1956 r. uznana za inwalidkę II grupy. W 1968 r. otrzymała rentę specjalną.
Ordery i odznaczenia Za swą służbę otrzymała: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 12540, Krzyż Walecznych, Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1914 Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami