Wiktoria Głowacz (ur. 10 sierpnia 1915) – polska „Sprawiedliwa wśród Narodów Świata”. Życiorys W trakcie II wojny światowej, Wiktoria Głowacz (z d. Dżomyłło), pomagała Żydom. Mieszkała wówczas w Krakowie, posiadała jednak znajomych w Złoczowie. Od sierpnia 1942 r. ukrywała Lusię Alsztok, którą przywiozła właśnie ze Złoczowa. Przedstawiła ją jako swoją kuzynkę. Jak wspominała po wojnieː „Podczas mego pobytu nie jeden raz narażała własne życie i syna Zbyszka dla mnie. Ludność była ostrzegana, że za przechowywanie Żydów grozi kara śmierci, ale Wiktoria Głowacz nadal przechowywała mnie i wszędzie przedstawiała mnie jako swoją kuzynkę, nawet swemu synowi Zbyszkowi kazała mnie nazywać ciotką. Załatwiła mi fałszywą kennkartę i pracę. Pracowałam tylko trzy miesiące przy kupnie starych płyt, potem ze względu na moje bezpieczeństwo i sytuację, jaka się wytworzyła w pracy, musiałam zrezygnować” Wspominała takżeː„Z chwilą zabrania mnie przez Wiktorię Głowacz ze Złoczowa do Krakowa, ani w czasie mieszkania u niej, nie dałam jej żadnych kosztowności ani pieniędzy. Byłam przez cały czas na jej utrzymaniu. Kupowała dla mnie wszystko, co potrzebne do ubioru i nigdy mi nic nie brakowało, i nigdy mi niczego nie odmawiała. Była dla mnie jak matka, ojciec i siostra”Szybko jednak ktoś doniósł Niemcom na Wiktorię, którą aresztowało Gestapo.