z 1864 r. był okrętem półzanurzalnym w pełnym znaczeniu tego słowa – stanowił system obronny z możliwością nabierania wody do zbiorników balastowych, dzięki czemu obniżał profil i mógł niepostrzeżenie atakować inne jednostki. Podobnie jak w przypadku USS „Monitor”, zastosowano na nim szereg wynalazków, jak np. ruchomy wysięgnik o zmiennej długości do stawiania min morskich pod celem.
Mała powierzchnia przekroju poprzecznego na linii wodnej daje jednostce pływającej dobrą stateczność. Z kolei okręty podwodne uzyskują w zanurzeniu duże prędkości, ponieważ pod wodą nie powstaje fala dziobowa. W oparciu o te dwa zjawiska stworzono model teoretyczny i zbudowano prototyp, składający się z dwóch podwodnych pływaków oraz opływowych wsporników, unoszących nadbudówkę. Takie rozwiązanie miało zapewnić zarówno pożądaną prędkość, jak i stateczność na wzburzonym morzu (w pewnym zakresie, ograniczonym rozmiarami jednostki).
Koncern Lockheed Martin zaprojektował i zbudował okręt doświadczalny USS „Sea Shadow”, pod wieloma względami spełniający powyższy opis.