Latem 1432 roku doszło zatem do zawarcia w polskich Pabianicach ugody pomiędzy przedstawicielami króla polskiego, sierotek i taborytów. Husyci obiecali Polakom pomoc militarną w toczącej się wojnie z Krzyżakami. Król Polski Władysław II Jagiełło, który oczekiwał od oddziałów polowych dobrej jakości siły bojowej, zobowiązał się płacić husytom żołd oraz zapewniać niezbędne uzbrojenie i żywność. Ponadto kazał wysłać do Czech 400 par butów i obiecał pokryć wszelkie straty żołnierzy i ich koni. Wbrew pierwotnym założeniom króla Władysława do jego służby weszła jedynie armia sierotek pod wodzą Jana Čapka z Sán. Taboryci pod dowództwem i Biedrzycha ze Strażnicy traktowali priorytetowo grabieże na terenie Śląska i Spisza. We wrześniu 1432 roku sejm w Kutnej Horze zatwierdził treść ugody w Pabianicach.
Wyprawa Pod koniec kwietnia 1433 roku armia sierotek opuściła Czechy dwiema kolumnami i wyruszyła na Górne Łużyce. Pierwsza kolumna maszerowała z Czeskiego Dubu przez ziemię frydlancką i dalej wzdłuż Nysy Łużyckiej do miasta Penzig (Pieńsk). Postawiło to miasta Górnych Łużyc w stan pogotowia, ale husyci je omijali. Druga kolumna sierotek przybyła ze wschodnich Czech w okolicach Hirschbergu (Jelenia Góra). Połączenie obu kolumn nastąpiło w okolicach wsi Bobrowice.