424..
Klasyfikacja na tle twórczości portretowej Jana Matejki Portrety Jana Matejki można podzielić na wcześniejsze – intymno-realistyczne, formalnie oszczędne w środkach, monochromatyczne, przedstawiające przeważnie mieszczan, czy też reprezentantów drobnej szlachty (np. Mauriziów, Serafińskiego, Dobrzańskiego) – oraz z fazy późniejszej – wyraźnie reprezentacyjne, z tendencją do monumentalizacjiT. Dobrowolski, Nowoczesne malarstwo polskie 1764-1939, t. II, Wrocław 1960, s. 58–59.. Te drugie – zazwyczaj wielobarwne, bogate w detale, o dekoracyjnych tłach złożonych z draperii, makat, wszelakich antykwarycznych rekwizytów wyobrażały przeważnie przedstawicieli rodów magnackich, a jeśli i mieszczanki, czy mieszczan, to ucharakteryzowanych na senatorów, panów feudalnych, damy dworu. Do tego rodzaju przedstawień należy m.in. Kasztelanka – portret Stanisławy Serafińskiej. Wizerunki malowane w późniejszej fazie łączy wysoki stopień ozdobności z siłą wyrazu psychicznego, jakim obdarzył artysta swoich modeli. Indywidualność portretowanej postaci podporządkowywał Matejko swej subiektywnej wizji twórczej.
Przypisy
Kategoria:Obrazy Jana Matejki Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym w Krakowie