Obecnie wyróżnia się siedem podgatunków Metallura tyrianthina: M. t. districta Bangs, 1899 – metalik fioletowosterny M. t. chloropogon (Cabanis & Heine, 1860) – metalik miedzianosterny M. t. oreopola Todd, 1913 – metalik złotosterny M. t. tyrianthina (Loddiges, 1832) – metalik ognistosterny M. t. quitensis Gould, 1861 M. t. septentrionalis Hartert 1899 – metalik modrosterny M. t. smaragdinicollis (d'Orbigny & Lafresnaye, 1839) – metalik zielonoszyi.
Etymologia Metallura: metallon „metal”; ουρα oura „ogon”. tyrianthinus: turianthinos – w kolorze purpury tyryjskiej.
Morfologia Mały koliber o średniej długości czarnym, prostym dziobie. Występuje niewielki dymorfizm płciowy. Samiec podgatunku nominatywnego ma górne części ciała butelkowozielone. Dolne części zielone z niewielkimi białawo-szarymi końcówkami piór. Za okiem niewielka biała plamka. Na podgardlu i gardle opalizujący szmaragdowozielony śliniak. Ogon lekko rozwidlony, opalizujący na brązowo. Samica ma górne części ciała jak samiec, natomiast w dolnych częściach ciała jest biaława z zielonymi plamami. Podbródek, gardło i górna część piersi ochrowo-pomarańczowe z oliwkowozielonymi kropkami układającymi się w linie. Zewnętrzne pióra ogona z białawymi zakończeniami. Młode osobniki są podobne do dorosłych samic.