Pod auspicjami Papieskiego Instytutu Studiów Kościelnych w Rzymie rozpoczęła prace nad gromadzeniem materiałów do wydawnictwa Bibliografia dell’Archivo Vaticano, co wiązało się z czasowym pobytem w Rzymie. Zebrane materiały opublikowane zostały w 2000 roku jako Bibliografia źródeł watykańskich cytowanych w polskich periodykach 1946–1990. W 1993 roku została ponownie zatrudniona w BN, początkowo w Zakładzie Uzupełniania Zbiorów, następnie w Instytucie Bibliograficznym. W 1994 roku podjęła pracę nad Bibliografią niezależnych wydawnictw ciągłych z lat 1976–1990. Książka otrzymała Nagrodę Naukową SBP im. Adama Łysakowskiego za rok 2001.

W latach 2005–2011 pracowała w BN jako wolontariuszka, uzupełniając i weryfikując bazę danych czasopism podziemnych.

Działalność społeczna Od 1937 do 1942 roku była harcerką X Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej. W 1942 roku została przydzielona do V Obwodu (Mokotów) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej jako łączniczka wywiadu wojskowego (pseudonim „Lutyk”). Dowódca „Czarny” (Witold Krassowski) zarejestrował Stefanię fikcyjnie jako pracowniczkę szpitala dla zakaźnie chorych przy ul. Chocimskiej. Po wybuchu powstania warszawskiego została łączniczką kompanii O 2 ppor. „Misiewicza” batalionu „Olza” pułku „Baszta”.