strzępki generatywne o średnicy 2–4 (5) µm, wyraźne, z prostymi przegrodami, cienkościenne, szkliste. Ryzomorfy zbudowane ze strzępek o szerokości do 10 (15) µm, otoczone równolegle ułożonymi strzępkami o średnicy 2–4 µm z prostymi przegrodami, prawie cienkościennymi, niemal szklistymi, a ich najbardziej zewnętrzna warstwa zbudowana jest ze zwartych asterohyfid o średnicy 20–50 µm. Gleocystydy 40–70×5–10 µm, mniej lub bardziej wrzecionowate, lekko napęczniałe, zwężające się ku wierzchołkiem, cienkościenne, szkliste, często z palczastym wierzchołkiem. W kontekście asterohyfiy o szerokości 25–60 (70) µm, liczne, stopniowo zmniejszające się w kierunku hymenium, kilka razy rozgałęziające się di- lub trichotomicznie i zwężające się w grubościenne, ochrowe szczeciny 13–40 × 2–4 (5) µm.
Podstawki 40–50 × 7,5–9 (9,5) µm, niemal cylindryczne, lekko brzuchate, lekko zwężające się ku wierzchołkom i ku podstawie, szkliste z 4 sterygmami o długości do 6 µm. Bazydiospory półkuliste, 6–8×5,7–7,3 µm, Q = 0,9–1,12, gładkie, cienkościenne, szkliste, amyloidalne.
Występowanie i siedlisko Asterostroma laxum występuje w Ameryce Północnej Środkowej, Europie i Azji. W Polsce jego stanowisko podał Dariusz Karasiński w 2016 r.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Powłocznicowate