Starcia były poważnym ciosem dla poprawiających się stosunków między Indiami a Bangladeszem. Oba kraje podpisały szereg umów w latach poprzedzających starcia, w tym porozumienie w sprawie granic lądowych, które odegrało ważną rolę w przyspieszeniu wymiany 111 enklaw (17 160,63 akrów) z Indii do Bangladeszu i wzajemnie, ten ostatni przekazał 51 enklaw (7 1110,02 akrów) do Indii.
Tło Podział Bengalu w 1947 roku, pozostawił słabo wytyczoną granicę międzynarodową między Indiami, a Bangladeszem (wówczas Pakistanem Wschodnim). Przynależność kilku wiosek po obu stronach faktycznej granicy była sporna i roszczona przez oba kraje. Spór o wytyczenie granicy między Indiami a Bangladeszem pogorszył się z powodu istnienia ponad 190 enklaw.
Przyczyna Jednym ze spornych obszarów był niewielki skrawek ziemi w pobliżu wioski Padua (znanej również jako Pyrdiwah), na granicy między Bangladeszem, a indyjskim stanem Meghalaya, który był wykorzystywany przez indyjskie siły bezpieczeństwa podczas wojny wyzwoleńczej w Bangladeszu w 1971 roku do szkolenia etnicznych bengalskich partyzantów znanych jako Mukti Bahini, którzy walczyli z armią pakistańską i pro-pakistańskimi lojalistycznymi milicjami.