Chociaż na tym obszarze utrzymywano faktyczne status quo, około 6,5 km granicy było przedmiotem sporu przez ostatnie 30 lat.
16 kwietnia 2001 roku siły około 1000 żołnierzy Bangladeszu zaatakowały i zdobyły wioskę Padua, łamiąc status quo i zmuszając tamtejszych cywilów do ucieczki. Bangladesz twierdził, że wioska była nielegalnie okupowana przez Indie od czasu wojny o niepodległość Bangladeszu w 1971 roku. Posterunek indyjskich sił bezpieczeństwa granicznego w wiosce Padua został otoczony, więżąc w środku kilka oddziałów BSF. Obie strony wstrzymały jednak ogień i zaczęły negocjacje. W ciągu następnych dni około trzy kompanie BSF przystąpiły do wzmocnienia placówki. Incydent ten został rozwiązany później bez rozlewu krwi.
W następstwie tego impasu oddziały BSF wzdłuż granicy indyjsko-bangladeskiej zostały postawione w stan wysokiej gotowości i otrzymały rozkaz rozpoczęcia intensywnego patrolowania. Kilka dni później niewielki kontyngent oddziałów BSF wkroczył na terytorium Bangladeszu w pobliżu wioski Boribari, ponad 200 km na zachód od Padwy. W przeciwieństwie do tej ostatniej wioski, która jest własnością nieuprawnioną, Boroibari jest obszarem leżącym w poprzek ogrodzenia wewnątrz Bangladeszu. Wtargnięcie zostało wykorzystane przez Indie jako „kontratak” w odwecie za wcześniejszy incydent w Padwie.