Zamek w Koźminie – zamek rycerski z II połowy XIV wieku, w kolejnych wiekach przebudowywany.
Zamek gotycki W latach 1312–1338 Koźmin był miastem królewskim. Budowę murowanego zamku na planie czworoboku rozpoczął prawdopodobnie w drugiej połowie XIV wieku wojewoda poznański Bartosz Wezenborg z Odolanowa. Bartosz Wezenborg otrzymał Koźmin od króla Kazimierza Wielkiego jako sukcesor skazanego na śmierć głodową za zdradę Maćka Borkowica. W latach 1419–1449 zamek rozbudował kasztelan poznański Mościc Przedpełkowicz ze Stęszewa. Od 1449 roku Koźmin znajdował się we władaniu Hińczy z Rogowa. W 1471 roku zamek przeszedł na własność Bartłomieja z Iwanowic, którego ród przyjął nazwisko Koźmińskich.
Zamek renesansowy Na początku XVI wieku Maciej Koźmiński sprzedał swoje dobre Łukaszowi Górce, kasztelanowi poznańskiemu. Andrzej II Górka, starosta generalny Wielkopolski, przekształcił zamek obronny na rezydencję. Renesansowy zamek składał się z trzech piętrowych skrzydeł oraz muru kurtynowego, nad całością dominowała starsza ośmioboczna średniowieczna wieża. Po śmierci Stanisława Górki w 1592 r. majątek przeszedł w ręce Stanisława Czarnkowskiego.